در پاسخ به سوال یکی از دوستان راجع به این موضوع از یکی از روان شناسای تبیان کمک گرفتم و این پاسخ رو از ایشون گرفتم:

همجنس گرایی تا سال 1973 نوعی اختلال روانی محسوب می شده است . اما از ان زمان در نگرش و نوع نگاه به این مسئله دیدگاه های جدید مطرح شد و این تمایل از گروه اختلالات روانی حذف شد . 

اما در کنار تشخیص و نظرات روان پزشکان امریکایی و افراد دیگری که با حذف این اختلال موافقند ، ما منابع و رفرنس های دیگری داریم که می تواند بر بیمار تلقی شدن این حالات در افرادو جهت گیری های نادرست آنان صحه بگذارد .

در نسخه جدید این کتاب تشخیصی این اختلال به خاطر فقدان درمان مؤثر و فشار فرهنگی و آزادی های مدنی و ده ها عامل دیگر ، از لیست اختلالات جنسی حذف شد. افراد مبتلا حتی اگر هیچ منع قانونی برای آنان در ایران نباشد، از نوعی احساس گناه شدید رنج می برند که ربطی به تصدیق یا تکذیب ما روانپزشکان و روانشناسان ندارد. احساسی که حکایت از خلاف فطرت و طبیعت بودن این امر در نزد آنان دارد.


همجنس بازی در اسلام به شدت نهی شده است. این رفتار که از دیدگاه روانشناسی یک انحراف جنسی به شمار می رود ، عملی بر خلاف فطرت است. به طور کلی هر عملی که با فطرت انسان هم خوانی نداشته باشد، تأثیر سوء دارد و بر تحیر و سرگردانی و پریشانی و اضطراب در شخص افزوده می شود ، حتی اگر به ظاهر از آن لذت ببرد و بدان خرسند باشد. به همین دلیل روایات زیادی درباره مذمت هم جنس بازی نقل شده که بسیار تکان دهنده است. با مطالعه آن روایات، میتوان به زشت بودن این عمل پی برد. 


پیامبر اکرم‏صلی الله وعلیه وآله : "هر کس با نوجوانی آمیزش جنسی کند، روز قیامت ناپاک وارد محشر میشود، آن چنان که تمام آب‏های جهان او را پاک نخواهند کرد و خداوند او را غضب می کند و از رحمت خویش دور می دارد و دوزخ را برای او آماده ساخته و چه بد جایگاهی است".(وسائل الشیعه، ج 14، ص 249.)


امام صادق علیه السلام در بیان فلسفه حرمت لواط : اگر آمیزش با پسران حلال بود، مردان از زنان بی نیاز می‌شدند و این موجب قطع نسل بشر می‌شد و مفاسد زیاد اخلاقی و اجتماعی به بار می‌آورد.( وسائل الشیعه، ج4، ص252)


از نظر پزشکی نیز ثابت شده که رابطه مرد با مرد و همجنس با همجنس یک رابطه پرخطر است ، حتی با وسایل پیشگیری. هیچ پزشکی چنین رابطه ای را توصیه نمی کند و مسلما هیچ نظریه ای مبنی بر سالم بودن و بی ضرر بودن این رابطه ارائه نگردیده، بر عکس، این رابطه همیشه از نظر پزشکی نقض گردیده است. از طرف دیگر سایر بیمارهای عفونی، ویروسی همانند هپاتیت، ایدز، سفلیس و سایر بیماری‌های مقاربتی از طریق مقعد (پشت) راحت تر منتقل می‌شوند. خیلی از افراد تصور می کنند که در رابطه مقعدی هیچ خطری آنها را تهدید نمی‌کند، در حالی که چون مقعد در درون خود باکتری های زیادی دارد، انتقال ویروسهای نظیر ایدز و... راحت تر انجام می شود. این باکتری ها با شستشو از بین نمی‌روند. از آن گذشته دریچه مقعد یک درچه خروجی است، پس وارد شدن هر چیزی از این دریچه علاوه بر آسیب به دریچه و موارد ذکر شده همراه با درد است. و به مرور باعث باز شدن هر چه بیشتر دریچه مقعد و پیدایش عوارض ذکر شده می‌شود.

از نظرگاه اجتماعی نیز این رابطه آسیب های فراوانی را به همراه دارد. پرهیز از فرزند دار شدن با تمایلات همجنس گرایانه و دوری از ازدواج واقعی و ازدواج مرد با مرد و زن با زن نظام خانواده و انسانی را از هم می پاشد. مرحوم علامه محمدتقی جعفری درجواب فیلسوف شهیر اروپایی برتراند راسل که چرا اسلام این قدر به ازدواج بها داده و برایش قانون وضع کرده است، می نویسد: «با ازدواج می خواهد انسان به وجود آید، مساله تولد انسان مطرح است.»

در مجموع می توان این طور نتیجه گرفت که فرهنگ و ارزش ها می تواند در نوع نگرش افراد برای دیدگاه های تشخیصی او موثر باشد . ضمن این که ما به عنوان مسلمان معتقدیم که نظرات شرع مقدس پایه و اساس بسیاری از تشخیص های پزشکی و علوم دیگر محسوب می شود . در هیچ کجای شرع نمی توانیم تاکیدی را بیابیم که در حیطه پزشکی و یا دیدگاه های اجتماعی و ... منافاتی با ان وجود داشته باشد . 
لذا شاید بتوان گفت برداشتن منع قانونی و حذف این اختلال از مرجع های روان پزشکی در غرب با تکیه بر فشارهای فرهنگی و بومی و آزادی طلبی های بی اساس و .. باشد .

 

منبع: تبیان



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٥ | ٢:۳٩ ‎ق.ظ | نویسنده : مرتضی طالبی | نظرات ()